Bardzo dziękuję za pozostawione komentarze.
Czuję Wasze wsparcie, dobre myśli, modlitwy i żyję nadzieją, że już niedługo będzie choć troszkę lepiej.

Czekając na remont mojej osoby pobawiłam się troszeczkę koralikami.

Niewiele, ale zawsze jakieś zajęcie dla rąk :)

Koralikowe kolczyki kuleczki zrobiłam korzystając z instrukcji weraph. Jedna koleczka powstała dokładnie wg opisu Weroniki, drugą robiłam już w całości.

Plusem robienia kuleczki w całości jest oczywiście to, że robię całą od razu :))) Nie muszę zaczynać każdej połówki osobno i nie muszę łączyć obu połówek w całość ;)

Powyższe dwa zdania są bardzo inteligentne :)))

Może przy minusach błysnę wyjątkową inteligencją, ale muszę to napisać - minusem robienia kuleczki od razu w całości jest to, że muszę brać dłuższą żyłkę i im  jest ona cieńsza, tym bardziej mi się zaczyna plątać a pod koniec kulki wręcz wiązać w jakieś wredne supły :(

Kuleczki z pewnością będę jeszcze robiła, bo efekt mi się podoba a i wykonanie jest dość proste.

Jeśli będą robiła cienką żyłką, to będę łączyła dwie połówki, jeśli grubszą, np. 0,4mm, to w całości.

Spróbowałam też zrobić kuleczkę szydełkiem i z efektu byłam zadowolona, kulka wyszła bardzo ładna, równa. Jednak był to tylko teścik i kuleczka została spruta. Będą kolejne z bardziej nadających się koralików.

Poniżej kolczyki łączone żyłką -

Powstała też szybciutka bransoletka chabrowa. Skoro szybciutka, to znaczy, że wykonana metodą sznura tureckiego. Sznur turecki = długie i nudne nawlekanie koralików na nitkę i bardzo szybkie wykonanie szydełkiem. Zdecydowanie za szybko się szydełkuje taki sznur, człowiek dopiero zaczyna się rozpędzać a tu już koniec węża. Mówię o naszyjniku a co dopiero bransoletka... Kilka godzin nawlekania i kilka minut wykonania bransoletki, wrrrrrr...

W tej chwili robię kolejny komplet komunijny i odliczam dni do pójścia do szpitala. Chwilami bardzo boli, chwilami mniej, mam nadzieję, że tym razem mi pomogą i w końcu będę mogła zająć się i wzrokiem, bo bardzo się pogorszył i innym problemem, który staje się bardzo uciążliwy - dysfunkcja stawu skroniowo-żuchwowego. Ale to już takie plany na potem, gdy wreszcie będę mogła się ruszać bez bólu.

Trudno jest się leczyć a im mniej ma chory sił, tym trudniej.

Pozdrawiam wszystkich odwiedzających i życzę jak najmniej problemów i tych zdrowotnych i wszelkich innych.